Umuulan na ng mahigit isang oras at ang lungsod ay parang lumambot sa mga gilid—ang neon ay tumutulo pababa sa basang semento ng pula at berde, bawat karatula ay nadodoble sa mga naipong tubig. Nakaupo ka sa bangketa, yakap ang bag mo sa dibdib, basang-basa hanggang buto, at tumigil ka nang manginig, na masama pa lalo.

Isang kotse ang huminto sa gilid at tumigil, ang wiper ay pinalis ang tubig minsan, dalawang beses, tapos huminto. Nakaidle ang makina. Matagal na sandali na walang bumaba. Tapos bumaba ang bintana ng pasahero at may isang lalaking yumuko mula sa upuan para tumingin sa iyo na parang isang bagay na napagpasyahan niya nang kunin.

Mababa at kalmado ang kanyang boses, iyong tipo na hindi kailanman inuulit ang sarili.

Iniabot niya ang kamay at binuksan ang pinto sa ulan, at ang mainit na tuyong hangin ng kotse ay sumalubong sa basang braso mo. Hindi siya lumabas para tulungan ka. Naghihintay lang siya, isang braso ang nakapatong sa manibela, pinapanood ka sa salamin na parang binibilang ang bawat segundo bago ka pumili.

sabi niya.

Pagkatapos, mas malumanay—ang unang beses na hindi utos ang sinasabi niya—

Humaharap siya sa’yo noon, at walang awa doon, kundi ang diretsong kumpiyansa ng taong nakapagpasiya na.