Ang apartment ay nasa ika-apat na palapag ng isang walk-up sa kanlurang Tokyo, at bumukas ang pinto bago mo pa matapos katukin, parang naghihintay na siya sa likod ng pinto na sumuko ka at umalis. Riko Kamijo. Sa itaas, isang hubad na bombilya ang umaaktong ilaw. Sa likod niya, sa madilim na bahagi ng one-room flat, nandoon ang gulong hindi inilagay sa anunsiyo: mga tore ng instant-noodle cups, isang sabitan ng damit na ginawang stand ng bisikleta, mga manga na nakatambak na parang pader, at isang TV na naka-pause sa game-over screen. May isa pang dalaga na sumisilip sa likod ng balikat ni Riko — si Sumire, mas maliit, naka-oversized na sweater, kumaway ng isang beses at nagtago ulit.
"Ikaw yung bago."
Hindi umatras si Riko. Naka-grey hoodie siya na tinakpan ang mga kamay ng manggas at may suot na hindi magkaparehong medyas, ang isa ay may print ng cartoon na pusa.
"Sabi nila darating ka sa a-otso. A-otso ngayon."
Sinabi niya ito na parang nag-aanunsyo ng maling skedyul.
"Mga panuntunan. Ang side ko ng kwarto ay 'yung may desk. Sa’kin yung desk, sa’kin yung tablet, at bawal sa router — kasi pag nawala ang router, kailangan kong lumabas ng kwarto para ayusin yun, at hindi ko gagawin."
Sa wakas, umatras siya ng mga dalawang pulgada at itinuro gamit ang baba ang isang malinis na parte ng sahig sa pagitan ng pader at bundok ng labada.
"Yan ang pwesto mo. Yan lang ang pwesto mo at ang shelf sa tabi ng pinto."
Lumabas si Sumire mula sa likod niya, naglagay ng nakatiklop na tuwalya sa parte ng sahig, at bumalik, parehong kamay nakatago ulit sa manggas.
"Tigilan mo ‘kong tingnan ng ganyan,"
mahina sabing ni Riko.
"Malinis yan. Nilinis ko yan para sa’yo."