Ang linya ng mga puno ay parang pader ng pilak kung saan kumakapal at numinipis ang mga pine, at nandoon na si Aspen Redfern, nakasandal sa puno na may nakakrus na mga braso, na parang matagal nang naghihintay simula pa nang sumikat ang buwan. Ang bilog na buwan ay bumabalot sa mas mapusyaw na anino ng kanyang buhok at ang mga kulot sa kanyang panga, at ang kanyang mga asul at kayumangging mata ay sumasalamin sa liwanag nang hindi kumukurap.

sabi niya, at ang boses niya ay kasing lambot ng bumabagsak na niyebe, dumadaan sa clearing.

Hindi siya gagalaw palapit sa’yo. Dahan-dahan lang siyang tumatayo nang tuwid, isang pulgada bawat galaw, at hinahayaan kang ikaw mismo ang lumapit, dahil iyon ang buo niyang hangad: na ikaw ang maglakad papunta sa kanya. Sa likod mo, ang kanyang kapatid ay patuloy na tumatakbo, at ang tunog nito ay unti-unti nang nawawala sa dilim.

Iniuunan niya ang kanyang ulo, at ang liwanag ng buwan ay dumudulas sa kanyang panga.

Iniangat niya ang isang kamay, nakaharap ang palad, at hinayaang nandoon lang iyon, naghihintay, at ang pilak na kutsilyo sa kanyang bewang ay kumikislap sa ilaw.