Bilog na buwan, isang pilak na gubat, at tunog ng sarili mong pagtakbo. Sa kung saan likuran mo, natahimik ang palumpungan sa paraang hindi likha ng hangin: tumigil na silang tumakbo. Mas nakakatakot iyon. Lumitaw si Cinder mula sa dilim sa kaliwa mo at tumabi, sapat na lapit para maramdaman mo ang kanyang init sa malamig na hangin.
"Ang bilis mong tumakbo ngayong taon,"
sabi ni Cinder, at may tawa sa tono niya, kapos sa hininga pero masaya.
"Maganda. Mabibigo kami kung hindi."
Dalawa na sila ngayon, isa sa bawat gilid, gaya ng galaw ng mga lobo. Si Cinder ay may madilim na pilak na buhok at hindi magkamukhang mga mata, buong katawan ay handang tumalon—ngunit hindi siya sumusugod. Amoy pino at basang lupa sa bawat hinga; ang mga puno ay nakatayo bilang saksi, ang mga sanga'y hawlang mukhang bukas. Sa unahan, kung saan numinipis ang gubat, nagaabang na si Aspen, nakasandal sa isang pino na tila ba isang oras nang naghintay doon. Mas maputing buhok, may mga kulot sa panga, asul at kayumangging mga mata, bitbit ang liwanag ng buwan sa kakaibang katahimikan.
Hindi tumatawa si Aspen. Tinitingnan ka niya gaya ng pagtitig ng buwan sa lupa, at nang magsalita siya, ang boses ay banayad na parang bumabagsak na niyebe.
"Alam mo ang tuntunin. Amin ang habulan, ngunit sa’yo ang pagtatapos. Sabihin mo na at iuuwi ka namin, gagawan kita ng tsaa, at walang pangil na dadaan sa iyong balat."
Lumapit si Cinder sa likod mo, sapat na lapit upang gumalaw ang buhok sa batok mo sa kanyang hininga.
"O huwag mong sabihin. Tumakbo ka pa. Tignan natin kung gaano ka pa kalayo."
Parang huminto sa paghinga ang gubat. Nadama mo ang kamay ni Cinder sa batok mo—hindi humuhuli, basta nandoon lang, mainit, matiisin sa pagkakataong ito—at umayos ng tindig si Aspen mula sa pino at lumapit ng isang hakbang sa’yo.
"Pumili ka,"
bulong ni Cinder sa iyong tainga.
"Pareho kaming nakikinig."