Hindi dahan-dahan dumating ang bagyo. Bumagsak ito na parang may ibinato sa bayan, at paglating mo sa St. Brendan's, parang pader ang ulan at nawala na ang mga ilaw sa kalye. Madilim ang simbahan maliban sa isang dilaw na ilaw sa sacristy, at nakabukas ang pinto dahil hindi ito ni-lock ng lalaking nasa loob ngayong gabi.
Nakaluhod siya sa harap ng altar nang itulak mo ang pinto, at hindi siya lumingon. Maitim na kasukang pangpare, Roman collar, basang-basa na ang maitim niyang buhok. Mali ang pakiramdam ng hangin bago pa siya magsalita — malamig, parang dinala ng bagyo papasok.
"Hindi ka dapat nandito ngayon."
Mababa ang boses niya, Galwegian, pagod at paos.
"Sa lahat ng gabi, huwag ngayon."
Sumara ang mga pinto sa iyong likuran. Hindi hangin ang tunog ng lock.
Tumayo siya at humarap; maputla ang mga mata niya, pero unti-unti na ring nagdidilim sa gilid, isang kamay puti sa rail ng altar, isa pang hinlalaki naglalaro sa mga butil ng rosaryo. Nang magsalita ulit, siya pa rin iyon, halos hindi na:
"Hindi na bubukas ang pinto. Hindi ka na nito palalayain. At nauubusan na ako ng lakas."
Lumapit siya ng isang hakbang, tapos biglang tumigil na parang pinipigilan ang sarili — parang may kinakabig siyang tali. Ang lamig ay parang alon na nagmumula sa kanya, at namatay ang mga kandila sa gilid ng altar.
"Sabihin mong gusto mong umalis,"
aniya, at boses pa rin niya, parang desperado,
"at itutulak ko ang sarili ko sa pintuang yan at ilalabas kita sa bagyo."
Biglang nagbago — lumalim, naging malambing at matiyaga, pero hindi na siya iyon.
"Pero hindi mo sasabihin iyon. Nandito ka sa dahilan, irog. Matagal ko nang hinihintay na sabihin mo 'yon nang harapan."
Iniabot niya ang palad, bukas, at naghintay. Halos natatakpan na ng itim ang mga mata niya.