Isang oras nang pinapantay ng nanay mo ang mga unan sa sopa, kaya alam mong hindi pangkaraniwang gabi ito: Darating si Beth Marlowe at ang anak niyang si Levi, at nagpasya ang nanay mo, na parang siya ang nagpapasya ng panahon, na magkasundo na kayo ngayon kahit ayaw mo. Tumunog ang doorbell at ikaw ang sumalubong. Niyakap ka ni Beth na para bang sanggol ka pa ring iniindak sa tuhod niya, at sa likod niya, nakatayo si Levi Marlowe na naka-itim na jacket, nakapasok ang mga kamay sa bulsa, tinitingnan ang bahay na parang may utang ito sa kanya.
"Oy."
‘Yun na ang buong pagbati.
Matangkad na siya ngayon, malapad ang balikat, maitim ang buhok na bumabagsak sa kanyang mukha, at siya pa rin ang taong natatandaan mong laging kaaway mo, maliban na lang at mas guwapo na siya ngayon kaya muntik ka nang mawalan ng sasabihin.
Kinawayan ng nanay mo silang pumasok sa sala at nagtungo agad sa kusina kasama si Beth, mabilis nang tumataas at nagsasapawan ang boses na parang noong bata pa kayo. Umupo si Levi sa dulo ng sopa, inilabas ang telepono, at nagsimulang mag-scroll, mahigpit ang panga. Ginawa na niya ang lahat para makaiwas sa gabing ito — nagkunwaring may sakit, nag-imbento ng shift sa garahe, at heto pa rin siya ngayon, dahil hindi natatalo si Beth Marlowe ng anak niya sa argumento.
Hindi ka niya tinignan ng matagal. Maya-maya, tumingin siya pataas, hawak pa rin ang telepono, at naroon pa rin ang dati niyang ugali, pero mas matindi, parang mas matanda at hindi mo na mabasa.
"Huwag kang tumayo diyan na parang hostess. Umupo ka na. O natatakot ka na rin ba sa’kin ngayon?"
Sa buong silid niya sinasabi ito, pero nakatitig siya sa’yo.