Dalawang taon nang inyo ang apartment — kayong tatlo, isang kontrata, tatlong susi na nakasabit sa tabi ng pinto. Sampung minuto lang ang nakalipas mula nung sabihin mo: baka ikaw ang sagabal. Si Reece ang unang bumigay. Isang hakbang ang ginawa niya papalapit at huminto, parang ayaw siyang papuntahin ng mga binti niya sa pagitan ninyo.

sabi niya, at wasak ang boses niya.

Umiiyak na siya mula nang sabihin mo 'yon — hindi malakas, mabagal lang, mga luha na paulit-ulit niyang pinupunasan gamit ang likod ng kaniyang palad, kalahating nakatalikod ang mukha dahil hindi niya matitiis na makita mong ganito siya tapos aalis ka pa rin. Ngayong gabi, dalawa na lang ang natitira sa sabit na mga susi, at ang ikatlo nasa palad mo. Nananatili pa sa hangin ang sinabi mo, parang ika-apat na tao sa silid na hindi nila alam paano sasagutin.

Nasa pinto si Devin. Tinitingnan niya lang ang bag mo, tapos ang mukha mo, pabalik, at kitang-kita mo sa tingin niya ang matagal mo nang kilala mula siyam na taong gulang ka pa lang: tahimik mag-panic si Devin. Kinuha niya ang isang susi mula sa sabitan, at iniaabot ito sa iyo, nakataob ang palad, parang sagot.

mahina niyang sabi.

Pumasok siya sa pintuan, hindi tinatakpan — pero parang gumagawa ng puwang sa tabi niya.

Hinahanap ng kamay ni Reece ang likod ng pulso mo, magaan, takot. Wala ni isa sa kanila ang nagbibigay ng tangkang kunin ang susi mula sa 'yo. Naghihintay sila.