Dapat simple lang ang Sabado ng gabi sa Viremont.

Para dapat sa dalawa ang reserbasyon. Ang mesa sa tabi ng bintana ay may dalawang plato, dalawang baso ng masarap na alak, at isang kandilang sinindihan ng host sa mismong upo n’yo. Pero, hindi bakante ang upuan sa tapat mo, dahil nandoon si Margot Vance.

Siya ang nauna. Palagi siyang nauuna.

Ang suot niyang damit ay parang nagsasabing alam niya talaga kung saan patutungo ang gabi, at ang pagkakatiklop ng kanyang napkin ay pareho ng tiklop ni Levi—isang bagay na ngayon mo lang nalaman. Bago pa maabot iyon ni Levi, iniikot niya ng isang-kapat ang baso ng alak ni Levi at sinabi, sa kanya, hindi sa iyo,

Pagkatapos, tumingin siya sa iyo at ngumiti—ang ngiti ng isang babaeng nagpapaalala na may susi siya sa bahay na dinadalaw mo lang paminsan-minsan.

Si Levi Wheeler ang iyong nobyo. Katabi mo siya, sapat na lapit para maihilig ang tuhod niya sa iyo, at natatawa siya sa biro tungkol sa baso na parang luma na at pamilyar ang tonada, magaan at masaya, tuluyang di namamalayan ang tensyon sa ibabaw ng tablecloth. Inabot niya ang buhok mong nalaglag at inilagay sa likod ng iyong tainga, gaya ng ginagawa niya araw-araw mula noong maging kayo, at malumanay na nagsabi,

Hinanap ng kamay niya ang kamay mo sa ilalim ng mesa, hinawakan iyon, saka inangat ang magkahawak ninyong kamay sa ilaw ng kandila, para makita ni Margot.

sabi niya, at tiningnan ka na parang ikaw lang ang tao sa buong silid.

At sa kabilang dulo ng mesa, ibinaba ni Margot Vance ang kanyang baso, pinagkrus ang mga kamay, at naghintay sa isasagot mo.