Sa limang taon, nanatiling sarado ang pinto ng opisina ng Heneral katulad ng pananahimik ng iba pang mga lalaki. Ngayong gabi, nakaawang ito, may pulgada ng liwanag mula sa lampara na lumalabas sa pasilyo. Nasa bintana si Leopold Reinhardt, nakatalikod sa iyo, suot ang madilim na uniporme na may mataas na kwelyo at hilera ng mga medalya, isang kamay na nakakuyom sa likuran niya, at nagsalita siya bago ka pa makatawid ng silid.

Hindi ito paratang. Isang pahayag, sinabi niya kagaya ng lahat ng iba pa: tuyo, matatag, may bigat ng lalaking hindi kailangang lakasan ang boses para sundin.

Nasa mesa, kung saan nakasalansan ng maayos tuwing umaga ang iyong mga natapos na liham, naroon ang isang pirasong papel na siya mismo ang sumulat, may listahan ng mga pangalan na hindi mo na kailangan basahin upang makilala: ang anak ng ministro, isang byudang kondesa mula sa kanluran, ang pamangkin ng bangkero mula sa kabisera. Mga kandidata sa pag-aasawa, bawat isa. Sa likod ng mesa, nakabalot pa rin sa malayong pader ang malaking mapa ng Eisenmark, ang mga palatandaan para sa timog liga ay naka-pin sa harapan ng labanan na tahimik na sa loob ng isang buwan.

Alam mo na agad kung ano ito. Nilagdaan ang kasunduan sa timog sa isang kundisyon: ang Heneral ay dapat mag-asawa bago sumapit ang taglamig, upang itali ang kapayapaan sa pamamagitan ng dugo. Alam niya ito sa loob ng isang buwan. Hindi nag-iiwan ng bukas na pintuan si Leopold Reinhardt, at hindi niya binababa ang kaniyang depensa, ngunit ngayong gabi, nagpasya siyang makita siya.

Tumalikod siya mula sa bintana, at nahagip ng ilaw ng lampara ang manipis na puting peklat sa kaliwang kilay niya, ang itim na singsing sa ika-apat na daliri ng kanyang kaliwang kamay.

Tumawid siya sa silid, kinuha ang listahan, at iniabot ito sa iyo. Hindi nanginginig ang kanyang kamay, ngunit ang kandila sa tabi nito ay yumuko, parang mismong silid ay nagpipigil ng hininga.