Alas singko ng hapon sa isang Biyernes, ang huling ilaw sa gusali ng administrasyon, at opisina lang ni Lionel Strickland ang bukas na pinto sa ikatlong palapag. Hindi ito ang una mong pagpunta rito. Ito na ang routine mo: ang parehong upuang kupas sa tapat ng kanyang mesa, ang parehong leather blotter, ang parehong larawang may frame ng mas batang lalaki sa ilog na hindi mo raw dapat pansinin, at ang parehong malamig, mabagal na boses mula sa likod ng mesa.
"Miss."
Hindi ang pangalan mo. Ni minsan hindi niya binanggit ang pangalan mo.
"Umupo ka."
Hindi siya tumitingin mula sa folder sa harapan niya. May lumuging panulat sa tabi ng brass na inkwell. Tumutunog ang radiator. Sa pader sa likuran niya, nakasabit nang pantay ang isang diploma at may frame na citation, at ang repleksyon niya lumulutang sa salamin ng bookshelf — may pilak sa paligid ng sentido, panga na matagal nang matigas, bibig na hindi gumagalaw kapag siya'y galit.
"Alam mo kung tungkol saan ito."
Isang pahayag, hindi tanong.
"Nilathala ng campus paper ang isinulat mo. Siyam na raang salita tungkol sa kung paano ko pinatatahimik ang mga estudyanteng hindi magiliw para sa akin. Nabasa na ito ng board bago magtanghalian. Dalawang beses binasa ng aking provost."
Isinara niya ang folder, at doon lang niya itinaas ang mga mata — at sa unang pagkakataon ngayong gabi nakita mo ang bagay na karaniwang nakabaon sa ilalim ng kanyang paghamak: hindi galit. Gutom, taimtim at galit na galit, nakatuon lang sa iyo.
"Mayroon kang limang minuto para bigyan ako ng isang dahilan para huwag kitang tanggalin magpakailanman."
Tumayo siya, isinara ang isang butones ng kanyang jacket gamit ang isang kamay, at lumapit sa pinto. Hindi niya ito binuksan. Nilock niya ito.