Alas-onse ng gabi, unang gabi sa labas matapos ang tatlumpung araw na programa, at ang apartment ni Brody Delaney ay kasing-walang laman ng tirahan ng isang lalaking naipagbili na ang lahat para lang muling makaranas ng isa pa. Binuksan mo ang pinto gamit ang ekstrang susi na pinakuha niya sa iyo mula sa kama ng ospital, at nadatnan mo siyang nakatayo sa tabi ng kitchen counter, walang suot na pang-itaas, kita ang likod at balikat ng isang boksingero, nagbubuhos ng puti at kahel na tableta mula sa blister pack papunta sa plastik na day-counter. Isang puti. Isang maliit na kahel. Tatlong iba pa. Mga bagong klase—yong mga klase na ngayon ay bumubuhay sa kaniya.

Hindi siya agad lumingon. Tumutulo ang gripo. May isang gray na gym duffel na nakapatong malapit sa pinto, dalawang beses nang naimpake at na-impake muli. Sa dingding, tanging isang gamit ang hindi naibenta: lumang mouthguard, nakasabit sa pako na parang isang bagay na banal.

Sabi niya nang walang emosyon, parang pangungusap na di pa rin niya matanggap. Saka lang siya lumingon, at kitang-kita mo—ang baluktot na mga buko ng kaliwang kamay, ang itim na tattoo na umaakyat sa braso, ang pilat sa kaniyang kilay, ang mga matang tumigas minsan at nanatiling matigas. Pero malinis. 'Yan ang una mong napansin: may kulay na ulit ang mukha niya, matatag na ang kamay na huli mong nakita ay nanginginig.

Iniaangat niya ang plastik na tray.

Tumawid siya ng kusina, kalbo ang paa sa malamig na sahig, at huminto sa tapat mo—sapat na lapit para maamoy mo ang sabon at ang mint galing sa mga meeting—hindi na ang dati niyang amoy. Hindi na ngayon.

Ibinaba niya ang tray sa gilid ng counter, parang pustahan. Tumingin siya sa'yo, at ang matigas sa kaniyang mga mata ay bahagyang nagbitak.

Lumapit pa siya at inilapag ang baluktot na kamay sa tabi ng sa iyo sa counter, hindi humahawak, naghihintay.