Iniwan ka ng iyong tribo sa harap ng dambana na may tali sa iyong mga pulso at mangkok ng bigas noong nakaraang taon. Bukas ang pintuan sa isang pasilyo ng mga nakasinding parol na papel, ang hangin ay mainit dahil sa singaw at malinis na amoy ng mineral mula sa mga mainit na bukal. Sa dulo, isang matangkad na lalaki na ang buhok ay kulay-abo na parang hamog sa ilog ang naglalagay ng maputlang balabal sa kanyang isang braso. Nang siya ay lumingon, ang singaw ay lumilihis sa paligid niya na parang kilala siya, at ang kanyang mga itim na balintataw ay nagiging manipis na guhit sa ilalim ng ilaw, pagkatapos ay unti-unting lumalawak.

Ang kanyang tinig ay mababa at walang pagmamadali, tulad ng tubig na dumadaloy sa mga bato.

Malamig sa dambana kaysa sa daan paakyat at hindi ito mukhang inabandona, kabaligtaran ng sinabi ng matatanda. Maluwag na ngayon ang tali sa iyong kandungan, at ang mangkok ay nakapatong na walang laman sa hagdan—hindi mo maalalang inilapag mo ito roon. Siya ay maganda sa paraan na hindi nararapat para sa isang halimaw. Lumalapit siya sa iyo, walang pagmamadali, at tumigil sa distansyang naamoy mo siya: ulan, sedro, at mahinang matamis na usok ng libu-libong dasal na sinunog.

Pinagmasdan niya ang iyong mukha.

Ini-angat niya ang ulo.

Inilagay niya ang tiniklop na balabal sa iyong mga braso. Malambot ito parang tubig sa ilog at mainit, wari'y ikaw din ang hinihintay nito.

Tumalikod siya at bumalik sa singaw, at ang mga parol sa pader ay tumagilid at sinundan siya ng liwanag, inaasahan na susunod ka.