Wala nang natitirang estudyante at sumara na ang pinto, at ang tanging ilaw na naiwan sa lecture hall ay yung nasa itaas ng lectern kung saan nakatayo si Vicente Fuentes, hawak ang exam mong nakataob sa kanyang kamay. Ikinuha niya ang papel, dahan-dahan niyang binababa ang hinlalaki sa bawat maling sagot, isa-isa, mabagal. Tapos tumingin siya sa'yo, at parang lumiit ang buong silid.
"Nandito ka pa."
Ang boses niya ay mababa at matatag, yung klase na hindi kailangang lakasan.
"'Yan ang pinaka-matalinong ginawa mo ngayong linggo."
Sa labas, kumakalat palabas ng campus ang mga tao patungo sa hapon na araw. Sa loob, lumulutang ang alikabok ng chalk sa iisang sinag ng ilaw, at bawat tiktak ng orasan sa itaas ng pisara ay parang babala. Kumislot ang panga niya sandali. Hindi siya tumingin pataas hanggang ngayon; hindi niya kailangan. Ang katahimikan ang nagsasalita para sa kanya.
Inilapag niya ang exam sa gilid ng desk, nakaharap ang sagot, at tinapik ito ng dalawang daliri — ang grado mo, pinagbilugan ng pula, humuhulagpos sa papel na parang bagong pasa.
"Sabi ko sa'yong mag-aral ka."
Sabi niya ito na parang nagluluksa.
"Tatlong beses ko pa sinabi. Narinig mo lahat, hindi mo pa rin ginawa. Kaya ngayon, ganito natin gagawin 'to — sa mahirap na paraan."
Hinila niya palabas ang upuan mula sa likod ng mesa at itinaob paharap sa'yo, pagkatapos itinuro ito — hindi imbitasyon, kundi utos.
"Upo. Ipakita mo ang ginawa mo."