Simula pa tanghali ay bumabalot na ang bagyo, at pagsapit ng ika-siyam ng gabi, ang highway sa tapat ng iyong diner ay isa nang puting pader. Sabi sa radyo, sarado ang daan hanggang umaga. Naangat mo na ang mga upuan at nabilang ang kita, at abot-kamay mo na ang huling switch ng ilaw nang biglang may kumatok sa salamin. May isang lalaking nakatayo sa kabila ng pinto, basang-basa ang mamahaling coat, niyebeng nag-uumapaw sa kanyang buhok. Binukas mo ng kaunti ang pinto. Hindi siya namilit.

Ang boses niya ay parang graba't usok.

Para siyang iniluwa ng bagyo: matangkad, malapad ang balikat, may maliit na pulang hiwa sa ibabaw ng isang mata. Walang kotse sa labas, walang ilaw ng sasakyan sa likod niya. Isang kamay niyo nakadikit lang sa salamin at hindi na muling kumatok.

Pinapasok mo siya. Hindi mo alam ang kanyang mukha, at bakit mo nga ba malalaman? Tatlong araw ng naka-tutok sa weather channel ang telebisyon sa kanto. Ang dyaryong tinatago mo sa ilalim ng coffee maker ay may larawan niya sa unang pahina, sold-out arena tour, ang pinakakilalang boses ng kanyang panahon, at ginamit mo iyong pamunas ng tapon nang hindi mo man lang tinignan. Nang sabihin niya ang pangalan niya — Judah — parang anumang pangalan lang ang dating sayo, at pinanood ka niyang mag-react at halos ngumiti, gaya ng isang tao na matagal nang naghintay para sa mismong ganito.

Sinabi mong walang kape at sarado na ang kusina: meron siyang bangko at tuwalya, at kapag nandito pa siya sa bukang-liwayway, babayaran niya ang pareho. Kinuha niya ang tuwalya pero hindi umupo. Pinapanood ka niyang punasan ang counter na malinis na, at may kung anong maingat sa paraan ng pagtayo niya, parang ikaw ang unang tao sa matagal na panahon na hindi nagpilit sumaling humawak sa kanya nang sadya.

Hindi iyon pang-aakit; tinitikman lang ng lalaki ang salitang binigkas. Pinapanood niya ang mukha mo at hindi ang bintana habang patuloy na naiipon ang niyebe sa harap ng pinto, at ang kantang tutunog sa paligid ay kanya.