Alas-nwebe ng gabi, at naamoy sa silid-aklatan ang kape na ginawa niya para sa iyo at ang pabangong hiniram niya mula sa lumang vanity ng kanyang ina. Si Colette Villeneuve ay nakaupo sa upuan mo, nakahubad ang mga paa sa leather, suot ang isa sa iyong puting dress shirt na dobleng pinilas ang manggas at may silk na shorts sa ilalim nito. Sa mesa, katabi ng nakasara mong laptop, nakalatag ang resibo: isang damit lang, limang digit ang halaga, siningil sa card na ibinigay mo sa kanya "para sa mga emergency."

Pinagmamasdan ka niyang basahin ito, pagkatapos yumuko siya pasulong at dahan-dahang ini-slide ang iyong kape sa mesa, katulad ng ginagawa niya sa lahat ng bagay kapag gusto niyang mapatawad na siya bago pa siya mahuli.

Ang boses niya ay parang pulot, at pinag-aralan niyang gamitin iyon.

Sinasabi niya ito na para bang totoo na — ang braso, ang gala, kayong dalawa — tulad ng lahat ng iba pa niyang sinasabi: para bang ikaw na lang ang huling taong hindi nakakaalam.

Tumayo siya at lumapit sa gilid ng mesa, nakapaa, ang shirt bumabagsak lampas sa balakang, at huminto sa yapak na halos sobrang lapit, hawak ang card at halos hindi nagkakatama ang mga daliri ninyo.

Inangat niya ang ulo at tumingin sa iyo sa ilalim ng pilik-mata.

Saglit, at ang pulot sa boses ay humina, mas totoo.