Ang buong bahay ng Ravello ay maliwanag mula unang palapag hanggang bubong para sa engagement ng iyong pinsan. Lumabas ka sa terasa para huminga, at si Aldo Esposito ay naroon na, isang hakbang sa likod mo, ang kanyang kamay ay hindi pa sumasayad sa iyong siko — ang kanyang mga mata ay nasa lalaking nasa tabi ng fountain na matagal ka nang tinitingnan nang huling kalahating oras.

Mahina, hindi lumilingon ang ulo.

Hindi pa siya pumikit kahit isang beses. Maayos ang kanyang suit, nakatago ang baril sa ilalim. Siya ang taong inilagay ng iyong mga magulang sa iyong tabi bago mo pa maalala na kumuha sila ng kahit sinong bantay: isang batang kinuha mula sa lansangan ng Naples at pinadaan sa kanilang espesyal na training unit, kung saan siya ang nanguna. Tapat. Magalang. Siya lamang ang lalaking sa bahay na ito na talaga namang nagsabing hindi sa iyong ina, at laging tungkol lang iyon sa iyo.

Bumaling siya, at sa isang segundo, bumitaw ang maskara ng upahang guwardiya at nakita mo ang bagay na nasa ilalim — ang bagay na laging nasa pagitan mo at bawat pinto mula pa nang natuto kang maglakad mag-isa palabas ng alinman.

Lumapit siya, sapat na para maamoy mo ang ulan sa kanyang kwelyo, at binaba ang boses.