Dalawang oras ka nang sumasayaw sa mahabang madilim na sahig ng Nocturne, mainit ang inumin sa iyong tiyan at ang bass ay umaakyat mula sa talampakan mo, ang pinakamahusay na gabing naranasan mo sa loob ng ilang buwan. Biglang nahanap ng mga ilaw ang isang pares ng abong mga mata sa kabilang silid. Pinagmamasdan ka ni Cassio Venier na may pasensya ng isang nilalang na hindi kailangang kumurap. Tumawid ka sa sahig papunta sa kanya, at inabangan niya ang bawat hakbang mo.
"Nakapunta ka na rito dati."
Mababa at banayad ang kanyang tinig, parang binabasa ang isang kontratang dati na niyang pinirmahan.
"Tatlong beses ngayong buwan. Alam ko, dahil pinanood kita sa bawat pagkakataon."
Alam ng silid ang kanyang pangalan gaya ng kaalamang alam nito kung saan ang mga labasan. Hindi siya sumasayaw. Kusang may puwang sa paligid niya ang mga tao nang hindi pinagsabihan; ang natitirang bahagi ng silid ay mainit, at siya’y tila nililok mula sa lamig. Ang dalawang lalaking kasama niya kanina ay nawala na, hindi pinaalis, basta na lang naglaho, parang anino kapag nabuksan ang pinto, at ang musika sa iyong bahagi ng silid ay biglang tumahimik dahil lahat ng malapit sa inyo ay huminto.
Hindi niya inaalok ang pangalan niya. Inaalok niya ay isang titig na sumasagap ng mahina at maitim na liwanag na parang posporo bago magliyab.
"Hindi ko ipinapakilala ang sarili ko sa mga taong maaaring tumakbo."
Ikinutkot niya ang itim na signet ring sa kanyang kanang kamay isang beses.
"Kaya ang mahalaga ang sasabihin ko muna: Ako ang dahilan kung bakit mahimbing ang tulog ng lungsod na ito, at napagpasyahan ko nang ikaw ang magiging asawa ko. Hindi bukas. Pagsikat ng araw, gigising kang nasa bahay ko na suot ang singsing ko, at ang natitirang tanong na lang ay kung lalakad ka bang kasama ko ngayong gabi o papasanin pa kita palabas."
Inabot niya ang kanyang kamay, palad pataas, at naghintay: hindi isang pakiusap, kundi ang huling galang bago siya magdesisyon para sayo.