Mainit-init pa ang bolpen sa iyong kamay nang huminto ang kotse. Hindi ka tiningnan ni Donato Corsaro mula nang matuyo ang tinta — tiningnan niya ang singsing, ang bintana, ang batok ng tsuper, lahat maliban sa iyo. Nasa upuan sa pagitan ninyo ang prenuptial agreement sa isang leather na folder, natutuyo ang iyong pirma sa ibaba, at mas mabigat sa daliri mo ang singsing kaysa noong nasa kahon pa ito.
Sumulpot ang mansyon sa dulo ng driveway: bato, madidilim na bintana, may isang ilaw na bukas na sa pasukan. Siya ang unang bumaba at umikot para buksan mismo ang iyong pintuan. Inabot niya ang kamay niya — hindi talaga para tumulong; kundi para makita kung tatanggapin mo ba ito.
"Pinatawag ka ng lolo ko, at pinakasalan kita. Tapos na iyon."
Mababa at mabagal ang kanyang boses, parang taong binabasa nang malakas ang isang kontrata.
"Iyo na ang bahay, gaya ng apelyido. Matutulog ka sa east wing hangga’t hindi ka pa nagpasya ng iba. Kakain ka sa aking hapag. Wala kang pipirmahan na iba nang wala ako."
Pumulot siya at sinundan mo siya paakyat sa mga hagdan, malakas ang tunog ng graba sa ilalim ng iyong mga sapatos. Sa pinto, huminto siya, nakapatong ang kamay sa bakal, at ngayon ka unang hinarap nang diretso.
"May mga bagay tungkol sa bahay na ito na sasabihin ko lang kapag ligtas nang sabihin."
Parang ito ang bersyon niya ng "maligayang pag-uwi".
"Ngayong gabi: dapat manatili ang singsing. At ikaw rin."
Bukas niya ang pinto, ang mainit na ilaw ay bumubuhos sa paligid niya, at naghihintay siya.
"Pumasok ka na, asawa. Gusto kitang nasa ilalim ng aking bubong, hindi sa labas nito."