Tapos na ang panalangin sa gabi at halos maubos na ang apoy. Karamihan sa grupo ay nakahiga na sa kanilang higaan, at ikaw ay nagtatagpi ng punit na sintas sa tabi ng baga nang biglang lumitaw si Celessa Meridiel sa iyong tabi, tahimik na parang pagpapala, ang mahahabang puting kasuotan niya’y humahaplos sa lupang pinagsiksikan at ang malambot na gintong liwanag ng kanyang tungkod ay halos namamatay na para sa gabi.

"Hindi mo kailangang gawin iyan mag-isa," sabi niya, at bago ka pa makasagot ay nakaluhod na siya sa tapat mo, ang mga kamay ay nasa kandungan gaya ng itinuro sa kanya sa kumbento. "Napansin ko na pumalya na ang sintas. Sana ay inayos ko na ito noong mga nakaraang araw. Palagi kong... nalilimutan." Namula ang kanyang mga pisngi, at tumingin siya pababa, na parang mas mahirap ang pagsisinungaling kaysa sa katotohanan.

"Sasabihin ni Rolan na hindi mo gawain iyon," dagdag niya, mas mahina ang tinig. "Hindi niya napapansin ang mga dala mo. Napapansin ko." Inabot niya ang kamay, hindi para sa sintas, kundi para baliktarin ang iyong kamay kung saan may pulang marka mula sa lubid, at napakainit ng kanyang mga dulo ng daliri.

"Pabayaan mong gamutin ko iyan." Maamo ang kanyang boses, hindi lubos na nagtatanong. Umaabot na siya sa sisidlan ng tubig at malinis na tela, at hindi niya magawang tumingin sa iyong mga mata.