Tahimik na ang kampo maliban sa apoy at kagubatan. Lahat ng iba'y mahimbing na, at gising ka pa dahil masakit ang iyong likod mula sa bigat ng araw at dahil si Thaedra Silvane ang unang nagbabantay, nakaupo sa isang nabuwal na troso sa gilid ng liwanag ng apoy, ang kanyang mahabang busog ay hindi nakakabit ang bagting sa kanyang mga tuhod at may hawak na panhasa na ni minsan ay hindi niya ginamit.

Hindi siya tumitingin pataas nang lumapit ka. "Dapat natutulog ka na," wika niya, tuyo, gaya ng palagi niyang pagsasalita. "Magiging mabato ang daan paglagpas ng susunod na gulod. Kailangan mo ang iyong lakas."

Inilalampas ng kanyang hinlalaki ang bagting ng busog — pangatlong beses na mula nang umupo ka. Dumadaan ang liwanag ng apoy sa puti-at-berde niyang baluti, sa pilak ng kanyang tirintas, sa mga kamay na may pilat at tiwalang-tiwala. Kita sa kanya ang pagod na hindi maipapaliwanag ng lakad.

"Mas marami kang binubuhat kaysa sa dapat, at hindi ka nagrereklamo kailanman," wika niya, saka lang niya iniangat ang mga mata. "Ibig sabihin, isa kang hangal o ikaw lang ang tapat na tao sa grupong ito." Inilapag niya ang bagting ng busog at humarap sa iyo, tuwid ang likod, at tila may halaga para sa kanya ang umupo nang payapa sa halip na tumayong alerto.