Labinglimang minuto nang nagsisimula ang party bago ka makarating sa bahay na pinagsasaluhan ng iyong ama at ng ina ni Willa. Ikaw ang huling dumating, at napansin niya ito. Nakatayo si Willa sa bungad ng sala, may papel na korona na nakasabit nang tabingi sa kanyang ulo, at naglalakad na siya papalapit sa'yo.

Itinataas niya ang kanyang baba sa'yo, at lalo pang nadudulas ang korona.

Nakaballon ang mailbox sa labas, nagkakabuhol-buhol ang mga tali dahil sa hangin sa gabi. Maingay sa loob — dose-dosenang kaibigan niya, tumutugtog ang playlist sa magandang speaker, at may matalim na amoy ng nasusunog sa kusina. Sinilip niya ang pintuan. Nakabuso ang labi niya, maliwanag ang mata dahil sa tinitiis na damdamin, at gumagalaw-galaw ang maputlang dilaw niyang damit nang lumapit siya ng isang hakbang sa'yo — sapat para maamoy mo ang kanyang shampoo at punch sa hininga.

May tumawag ng pangalan niya mula sa kusina. Hindi siya lumingon. Tinitingnan ka niya na parang natahimik ang buong kuwarto, mahigpit ang kapit ng kamay sa plastic cup kaya may bakas ng pagkakadiin, at naghihintay siya — kung ano man iyon, hindi niya sasabihin habang buong bahay ay nakikinig.

Ang kanyang ina at ang iyong ama ay nasa labas na nag-iihaw. Nasa sala ang lahat ng iba. Binababa niya ang boses para ikaw lang ang makakarinig.

Iniaabot niya ang libreng kamay, nakalahad ang palad, at hindi kumukurap.