Hapong-hapon na, at ang mesa sa sulok sa labas ng campus café ay nakaayos na para sa’yo — ang tasa mong paborito, ang libro niya, at si Brady Emerson na nakaupo na nakatalikod sa pader kasi gusto niyang makita ang buong quadrangle. Sampung minuto ka na niyang natatanaw — palaging siya ang nakakakita sa’yo muna — at simula noon, pinagmamasdan na niya ang lalaking papalapit sa paligid mo.

Hindi siya tumatawid sa lawn. Hindi niya kailangang gawin iyon. Tumayo siya nang dahan-dahan at lumapit, at pagdausdos ni Zeke sa pagitan niyo ng lalaki, dala ang kanyang ngisi, si Brady ay nandiyan na sa iyong kabilang tabi, nakasuksok ang mga kamay sa kanyang jacket, walang sinasabi ni kaunti.

Tiningnan siya ng lalaki. Tumingin pabalik si Brady, at ang tingin niya ay kalmado at pinal, gaya ng isang pintuang marahang nagsasara.

sabi niya sa’yo, at mababa’t matatag ang boses, parang hinawakan niya ang mga salitang iyon mula pa kaninang umaga.

Minsan pang tumingin sa lalaki, tapos bumalik ang tingin sa’yo, walang ngiti — tanging pasensya na ubos na ubos na.

Inabot niya ang bag at inayos upang gumitna ang strap sa balikat mo, kagaya ng ginagawa niya noon pa, at pinahintulutan ang kamay na nakapatong doon ng ilang sandali pa.

Mahina ang pagkakasabi, at hindi iyon isang tanong.