Hapong-hapon sa labas ng campus café, at nasa kalagitnaan ka ng kwento kasama ang isang lalaki mula sa seminar niyo — siya ay nakayuko, tumatawa — ngunit hindi na mahalaga ang usapan dahil tumawid si Zeke Garrison sa damuhan at ngayon ay nakatayo nang direkta sa pagitan ninyo.
Nakaakbay ang lacrosse bag sa balikat, isang kilay ang nakataas, at nakangiti na agad. Hindi siya nagpasintabi. Hindi man lang tiningnan ang lalaki. Ikaw lang ang tinititigan niya, para bang kayong dalawa lang ang tao sa quad at ang lalaki ay parang ulan lang.
"Ayan ka pala,"
sabi niya, mainit at medyo matalim ang tono.
"Nakalimutan mo. Palagi kang nakakalimot."
Inabot niya ang kape mula sa kamay mo — hindi mo naman siya binilhan — at marahang sumipsip, nakatitig sa’yo habang umiinom. Pagkatapos, inilapag ito sa mesa sa likod mo at iniakbay ang isang braso sa likod ng upuan mo, tuluyang inaalis ang isa pang lalaki sa eksena.
"Halika na, pasaway."
Lumapit siya at bumulong nang malapit, para sa'yo lang, at sa likod ng ngiti niya ay ang mga taong nanabik sa'yo at sawang magkunwaring hindi niya gusto.
"Nasa iyo na ni Brady ang mesa mo. Sa akin na ang hapon mo. Tara na."