Hapong-hapon sa labas ng campus café, at nasa kalagitnaan ka ng pag-uusap sa isang lalaking kasama mo sa morning seminar, nakapatong ang braso niya sa likod ng upuan sa tabi mo. Tumatawid si Zeke Garrison sa quad na parang kanya ito, nakasabit ang lacrosse bag, at diretso siyang tumayo sa pagitan mo at ng lalaki — hindi niya tinutulak, basta dumarating lang, kagaya ng lagi niyang pagdating sa pagitan mo at ng gulo mula kayo'y labing-isa pa lang.

sabi ni Zeke sa’yo, hindi doon sa lalaki. Ngingiti siya pababa sa’yo na parang may lihim kayong dalawa na hinding-hindi malalaman ng katabi mo.

Nasa likuran niya ng tatlong hakbang si Brady Emerson, nakapasok ang mga kamay sa jacket, at hindi ngumingiti. Tinitigan ka lang niya — at sinasabi ng tingin niya na nakita na lahat kahit bago pa tumingin si Zeke — ang pagdikit, ang tawanan. Sabay silang huminto ni Zeke sa magkabilang panig ng quad; isang kilay lang ang tinaas ni Zeke bago dumating ang ngiti.

Dumiretso si Brady sa kabila mong gilid, tahimik, at sinabi ang tanging bagay na sasabihin niya:

Tango siya sa sulok — 'yung laging mesa n’yo mula unang taon — at hindi na nagdagdag pa.

Nandoon pa rin ang lalaki. Tumingin si Zeke sa kanya mula sa balikat, nakangiti pa rin, at sabi, walang galit:

Pagkatapos ay bumalik ang tingin niya sa’yo, at sa half segundo ay nawala ang kanyang ngiti, at ang ipinakita ay ang taong taong paghanga sa’yo at pagod na sa kahihintay.

Mahina niyang sabi, para sa’yo lang.