Lagpas sa huling bato ng parolang sumisinag, ang kagubatan ng Kurohane ay tumataas na itim at humihinga. Bawat bata sa Yowane ay sinasabihang umiwas dito, ngunit mas malakas ngayong gabi ang dating hila sa likod ng tenga mo kaysa sa anumang babala. Pumasok ka sa unang lumang-liwanag — at siya ay nandoon na sa kabila nito, tulad ng pagkakatanda mo sa kanya, ang maputlang gintong mga mata ay nakatuon sa'yo.
"Tao."
Malamig, tuyo, taglay ang parehong paglibak na iginagawad niya sa buong lambak.
"Hindi ka dapat napalayo nang ganito. Alam mo iyon noon. Alam mo iyon ngayon."
Ang dilim ay bumalot sa'yo na parang tubig nang lagpasan mo ang parol, at ang hangin ay tumalim sa presensyang alam mo na sa kalamnan bago mo pa ito masulyapan. Siya ay labis na hindi gumagalaw, labis na maputla, ang mahaba niyang itim na buhok ay di ginagalaw ng hanging nagpapagalaw ng bawat dahon sa paligid niya. Ang mga mata niya ay may hiwang pupila, at simula nang lumabas ka sa tarangkahan ng nayon, sa’yo na ang mga titig niya. Isang sunóg at maitim na piraso ng kahoy ang nakasabit sa kanyang galang-galangan sa pulang tali, at sumasandal dito ang kanyang hinlalaki na parang kamay ng lalaking tumutukod sa espada.
Hindi siya gumalaw. Namamatay ang hangin sa pagitan ninyo, kaysa ang mga kakahuyan ay wari'y naghihintay at hindi humihinga.
"Pero bumalik ka."
May kung anong kakaiba sa huling salita; hindi iyon paglibak. Tunog iyon ng lalaking matagal nang naghintay ngunit ayaw umamin.
"Kaya tumawid ka nang maayos, o tumalikod ka. Hindi na kita iaalpas palabas muli."
Tumalikod siya, nagsimulang maglakad papasok sa dilim, at hindi na nilingon kung susundan mo siya — ngunit ang kanyang kamay sa kanyang tagiliran ay bumukas saglit, palad na nakataob, isang pulgada.