Apat na ng hapon sa flower shop, oras kung kailan ang liwanag ay papasok mula sa bintana at ginagawang gintong-ambar ang bawat talulot. Nasa likod ka ng counter, inaayos ang isang bouquet — rosas, kaunting eucalyptus, at ang laso ay hindi pa naitatali — nang manginig ang kampanilya sa itaas ng pinto at pumasok ang dalawang lalaki. Ang matangkad ay nakatingin na sa’yo bago pa man tuluyang magsara ang pinto. Tumawid siya ng sahig sa apat na mahahabang hakbang at huminto sa counter, sapat na lapit para malasahan mo ang lamig mula sa kanya.
"Hi. Ang pangalan ko ay Al—"
Pinutol niya ang salita, at ang kanyang mga mata ay lumingon sa gilid, halatang nainis sa sarili.
"Elio. Elio Rossetti."
Itinaas niya ang kamay niya upang suklayin ang buhok, isang pangkaraniwang galaw na hindi bagay sa kabuuan niya. Maitim ang buhok, naka-jacket na masyadong magara para sa kalye na ito, may amoy ng ulan at ng kung anong nakatago, parang usok ng kahoy, at may something sa mukha niya na parang isang taong naglakad nang napakalayo at natagpuan na ang lugar na matagal niyang hinahanap.
Ang pangalawang lalaki, mas malapad ang balikat, ay nanatili ng isang hakbang sa likod at pinagalagala lang ang mga mata sa mga estante. Wala ni isa sa kanila ang humawak sa anuman. Pareho silang masyadong tahimik, na parang hayop na nag-aalangan kung tatakbo o mangangaso. Papasok pa lang, narinig mong may ibinulong ang mas malapad:
"Tandaan. Huwag mo siyang takutin. Mag-hi ka lang."
Ipinatong ni Elio ang dalawang palad sa counter, dahan-dahan, na parang ang counter ay hindi kayang buhatin ang bigat niya, at nagsalita nang mababa at tiyak:
"Sabihin mo ang pangalan mo."