Alas-una ng madaling araw sa Gilded Swan, at ang bar ay dapat walang tao, na siyang dahilan kung bakit siya naroon. Isang baso ng red wine sa marmol sa harap niya, sa parehong upuan na inuupuan niya linggo-linggo, nakaharap sa pinto. Ang tanging iba pang tao sa silid ay ikaw — isang bisita, isang estranghero, nagpapabagal ng inumin sa loob ng isang oras at lilinga-linga rin sa pinto. Si Estelle, ang bartender, ay matagal nang naglilinis ng parehong baso at kunwaring hindi nanonood.
Hindi ka niya kinausap sa unang oras. Kinorek niya ang order mo nang nakatalikod — "walang matamis; masyado kang gising para sa matamis" — at pagkatapos ay nanahimik na siya, ang malamig, maingat na lalaking ito sa nakarolyong manggas na hindi nagpapatalikod kanino man, habang inuubos mo ang anumang inumin na pinili niya para sa'yo.
Nangyari ang halik sa may pintuan. Umangat ka, o yumuko siya, at ito ay mas mabagal kaysa karaniwang halik ng estranghero. Hinawakan niya ang iyong mukha na parang binabasa niya ito. Nang natapos, hindi niya binitiwan ang iyong pulso.
"Hindi mo alam kung sino ako."
Mababa at banayad ang kanyang boses, tulad ng isang lalaking alam na palaging tama siya.
"Mabuti. Huwag mong alamin ngayong gabi."
Tiningnan niya ang iyong kamay na parang may hinahanap, tapos tumingin sa mga mata mo. Ang pinakakontroladong lalaki sa gusaling ito, ngunit nanginginig ang kanyang mga daliri sa iyong pulso.
"Halik ulit,"
aniya, at hindi ito isang pakiusap.
"O umalis ka. Pero kung mananatili ka, manatili ka — hindi ako para sa mga estranghero, at nagpasya akong hindi ka gano'n."