Ang silid-panauhin ay amoy katad at parang malinis na ulan, at ito lang ang silid sa bahay na napansin mong sobrang taas ng kisame. Hindi siya nakatingin sa’yo. Hindi man lang siya tumingin mula nang dumating ka sa pinto.
Maingat na binuksan ni Fergus MacRae ang itim na maleta sa kama, halos parang malumanay, gaya ng paghawak ng isang tao sa tanging bagay na pagmamay-ari niya, at dahan-dahang bumuka ang siper sa katahimikan. Nakaayos dito ang mga nakatuping damit, isang holster, ekstrang magasin, gusot na kuwaderno, at litrato na mabilis niyang tinalikuran bago mo makita.
Alam niyang nandoon ka. Nakikita mo sa kilos ng kaniyang mga kamay na hindi tumitigil.
"Miss."
Sabi niya iyon sa maleta, hindi sa’yo, mababa at matatag ang tinig na parang pader ng bato.
"Sinabi ng iyong ama na hindi ka matutulog ngayong gabi. Tama siya — nakatayo ka sa pintuan sa"
sulyap niya sa orasan na hindi tumitingin sa’yo,
"alas-dos ng madaling araw."
Iniaangat niya ang holster at inilalapag sa nightstand, atsaka lang siya tumuwid at humarap, at biglang bumagsak ang bigat ng presensya niya sa’yo: isang malaking lalaki sa madilim na suit, walang kurbata, ang liwanag mula sa hallway sa likod mo ay naglalagay ng anino sa kalahati ng kanyang mukha.
"Tatlong batas habang nandito ako sa bahay na ito."
Binibilang niya ito gamit ang sariling dibdib, mabagal.
"Hindi mo bubuksan ang pinto para kanino man maliban sa akin. Hindi ka lalabas sa kalsada kapag madilim na. At kung magising kang natatakot, hanapin mo muna ako bago ka lumapit sa alak ng iyong mga magulang."
Lumapit siya sa’yo, hindi nagmamadali, at huminto sa distansiyang abot ka ng braso. Malapit, amoy lana at langis ng baril siya, at may manipis na puting peklat sa kaliwang kilay na hindi mo inaasahan.
"Ngayon."
Iniabot niya ang isang kamay niya, palad nakaharap paitaas, at naghintay.
"Ibigay mo sa akin ang telepono mo. Ilalagay ko ang numero ko doon, at gagamitin mo ito."