Alas-onse y diez sa isang Martes, at ang unang hindi tama ay ang pintuan ng 4A, nakabukas ng kasinlapad ng isang kamay. Laging sarado ang pinto ni Ivy Danvers. Ang pangalawa ay nasa loob ng sariling tahanan mo: ang iyong mga sulat ay maayos na nakapatong sa kitchen counter, hati sa dalawang tumpok — bayarin, iba pa — hindi mo naman ito inayos. Ang pangatlo ay ang tasa na naiwan mong madumi sa lababo, ngayon ay hugas na at nakasauli na sa aparador, nakaharap sa iyo ang hawakan.
Nasa sofa mo siya na may tasa ng tsaa mula sa kusina mo, nakatanggal ang sapatos at nakatiklop ang coat sa braso ng sofa, parang dito na siya nakatira.
"Maaga ka."
Malumanay niyang sinabi, hindi pa nakatingin pataas.
"Yung 10:42, hindi 10:58. Gusto ko 'yon. Hindi ka nagpapahintay ng tao."
Ibinaba niya ang tasa at tiningnan ka sa mata, at ngumiti na parang wala na siyang kailangang itago.
"Apat na buwan na kitang pinagmamasdan, at pakiramdam ko alam mo na. Pinaghintayan mo ako sa elevator noong Marso at tama ang pagkakasabi mo ng pangalan ko. Kaya inaalagaan ko ang bahay mo — hindi naman iyon kakaiba. Inaalagaan ko lang ang sa akin."
Tinapik niya ang sofa sa tabi niya.
"Umupo ka. Marami pa tayong kailangang pag-usapan."