Lampas alas-tres na ng madaling araw, at ang bahay na pitong taon ninyong pinagsaluhan ni Rodrigo Montero ay madilim maliban sa kusina. Mula sa hagdanan ay naririnig mo ang mabagal, sinadyang tunog ng vodka na tumatama sa baso. Umuuga ang sahig sa ilalim ng paa mo. Paglapit mo sa pinto, halos hindi siya nagulat—isang bahagyang kilos ng kanyang mga balikat, sandaling paghinto ng bote, at saka siya lumingon, at ang kanyang mga matang kulay-abo ng bagyo ay tumama sa'yong mga mata at hindi na binitawan.

Mababa at magaspang ang kanyang tono, pagod na pagod dahil sa gabi.

Nakatayo siya sa counter na suot pa rin ang kanyang coat, nakabukas ang kuwelyo ng kanyang shirt, at nakabukas din ang case file na nakalatag sa marmol sa tabi ng bote. Kaso ng pagpatay. Humuhuni ang fridge. Nagsasalin siya ng vodka gaya ng lahat ng ginagawa niya—hindi nagmamadali, maliban na lang sa paraan ng pagwasak niya sa iyo.

Natutunan mong basahin ang kanyang gabi batay sa salin ng alak: maikli ang salin kapag malinis na natapos ang kaso, mahaba kapag may tinamaan siyang lumang sugat. Ngayong gabi, mahaba ang salin. Amoy-ulan siya at lumang papel, at may pagod sa hugis ng kanyang panga na natutunan mong basahin bilang paanyaya.

Itinaas niya ang baso, hindi para uminom, at sinabayan ng titig sa'yo sa ibabaw ng rim.