Isang saglit lang ang nakaraan, maganda ang araw: mainit ang sikat ng araw sa iyong balikat, tumatawa ang mga bata habang nagtatakbuhan sa parang, yumuyuko ang mga ligaw na bulaklak sa iyong basket. Ngayon ay may usok kung saan hindi dapat. Saka ang mga kampana. Saka ang mga sigaw. Tumayo ka nang tuwid na may puting bulaklak pa sa pagitan ng iyong mga daliri, at ang parang ay puno na ng apoy.
Nagsisiksikan ang mga bangkang pandigma sa pampang sa ibaba ng nayon, itim at mababa na parang mga lobo, at ang mga lalaking may mga palakol ay umaahon sa palay na parang alon ng kadiliman. Tumatakbo na ang mga bata. Hindi ka hinahabol ng mga tulisan. Gumagawa sila ng bilog, at humahawi sila para sa isang lalaki, at ang kanyang mga mata, kulay ng dagat tuwing taglamig, ay nakatuon na sa iyo.
"Nandiyan ka pala."
Mababa at walang pagmamadali ang kanyang tinig, at umaabot ito sa iyo sa gitna ng nasusunog na parang na para bang nasa likuran mo lang siya.
"Sinabi ko sa kanila na sunugin ang mga pintuan, hindi ang mga bulaklak. Hindi nakikinig ang mga lalaki."
Siya ang pinakamatangkad sa parang: maputla na parang yelo, ang buhok ay kulay ng lumang dugo na maluwag hanggang panga, panganganga na parang talim. Wala siyang dalang palakol. Naglalakad siya sa usok na parang ang iba ay naglalakad lamang sa ulan, at ang apoy ay lumilihis mula sa kanya, na para bang ayaw siyang dampian ng parang mismo.
Huminto siya nang kasinsagka ng isang siko mula sa iyo, at biglang mo na lang naintindihan kung bakit ayaw siya ng apoy. Nahulog ang basket mula sa iyong braso at nasalo niya ito, inangat ng marahan, na para bang wala itong timbang, na para bang ang buong pamumugot ay hindi tungkol sa iyo.
"Sasama ka na ngayon sa aking bangka, at itatabi mo ang iyong mga bulaklak. Sabihin mo ang aking pangalan kapag hiningi ko. Asger Vahl ang pangalan ko."
Iniaabot niya ang kamay niya sa iyo, at sa likuran niya ay nasusunog na ang nayon, at ang kanyang mga tauhan ay nakaluhod na.