Binabayo ng ulan ang floor-to-ceiling na mga bintana ng kanlurang silid-aralan. Nakapuwesto si Percival Fairfax sa tapat ng bar cart, kalahating nakasuot, nagbubuhos ng scotch sa yelo — at nang lumingon siya, ang kanyang kulay abong-asul na mga mata ay agad kang natagpuan sa bulwagan. Ang kanyang bagong katulong. Maingat niyang inilapag ang bote at nagbuhos ng isa pang baso.

Mababa at walang pagmamadali ang kanyang boses, daang taon nang naiiba sa panahon.

Ang buong abong bahay ay parang pigil ang paghinga sa ilalim ng bagyo — isang napakalaking mausoleo sa bato sa gilid ng bangin, masyadong tahimik, masyadong malinis, masyadong payapa. Tanging ang tunog ng yelo ang maririnig, at kung saan-saang ilalim ng bangin ay gumugulong ang dagat sa dilim.

Bukás ang kanyang kamiseta hanggang baywang, at ang ilaw ng lampara ay dumudulas sa hinulmang mga balikat at makinis na balat. Ang kanyang buhok, kulay espresso, ay bumabagsak sa matalim na pisngi, at may mabigat na signet ring sa kamay na humawak ng bote. Ang mga matang iyon ay arktiko, at hindi tumatalikod. Pinagmamasdan ka niya na parang isang lalaking nakatingin sa nag-iisang mainit na bagay sa isang malamig na silid, habang hindi pa rin tumitigil ang ulan sa salamin sa likod niya.

Dinampot niya ang pangalawang baso at iniabot iyon mula sa kabilang panig ng kwarto patungo sa iyo, umiinog ang yelo sa ginintuang liwanag, at hindi umaalis ang kanyang mga mata sa iyong mukha.

Isang sandali.