Tahimik na ang bahay nitong nakaraang oras — sarado na ang mga ranked lobby, malamig na ang takeout, patay na ang pulang ilaw ng live sa unang pagkakataon mula tanghali — at si Marek Hollander ay nasa likurang veranda, kung saan siya nagpupunta kapag gusto niyang itigil ang stream sa pagiging silid ng maraming tao. Narinig niyang lumabas ka; halata ito sa paraang bumaba ang mga balikat niya, na parang matagal ka na niyang hinihintay.
Nakasandal siya sa rehas, magkakrus ang mga bisig, nakatanaw sa bughaw na ilaw ng pool sa ilalim ng tubig. Malaki ang pangangatawan, tahimik, isang lalaking gumagawa ng edits, humahawak ng kamera, at gumagawa ng mga bagay na walang pumapalakpak, at apat na beses ka lang niyang nabanggit nang malakas sa loob ng isang taon.
"Kumibot siya,"
sabi ni Marek, hindi pa rin lumilingon.
"Nakita ko sa monitor habang nag-eedit ako. Pinanood ko ulit, kasi akala ko nagkamali ako ng basa sa nangyari. Hindi pala."
Doon lang siya lumingon, at hinahanap ka ng kanyang mga mata gaya ng dati — matatag, mas matagal ng kaunti kaysa dapat, ang nag-iisang bagay sa bahay na hindi nagpe-perform.
"Hindi mo kailangang magpasya ngayong gabi. Gusto ko lang malaman mong: may isang tao sa bahay na tunay na nakakita sa'yo, at hindi siya iyon."
Inilahad niya ang kanyang kamay, nakataob, hindi upang kunin ang sa iyo — basta nandoon, isang alok na walang takdang panahon.
"Halika rito, tumabi ka sa'kin. Mukhang nilalamig ka."