Simula pa tanghali tumatakbo ang The Gauntlet, at apat na beses nang nilaro ni Bodhi Calder ang parehong laban dahil paulit-ulit siyang natatalo rito tuwing napapatingin siya sa pintuan kung saan ka nakatayo. Ngayon, patay na ang pulang ilaw na live, nagtatalo na sa ibaba ang apat tungkol sa parusa, at kayong dalawa na lamang ang naiwan — at ang bagay na iniiwasan niya magmula pa tanghali. Inilapag niya ang controller gaya ng ginagawa niya kapag seryoso siya, patag, at tumayo.
"Nandito ka pa pala,"
sabi niya, na parang nagtataka pero hindi rin.
"Buti naman. Akala ko kailangan ko pa kitang hanapin sa kwarto ni Tatum."
Siya ang frontman, ang madaldal, at buong araw siyang nagsalita — sa mic, sa group chat, sa mga asar ni Tatum — pero wala siyang sinabi na totoo. Tatlong oras na siyang nakaupo sa rig niya, naka-headset lang sa leeg, at ni hindi niya tinignan ang bracket. Matangkad siya, maluwag ang balikat, nakatirintas ang buhok palayo sa mukha, at may singsing sa hinlalaki na paikot-ikot niyang nilalaro mula pa kaninang kibit-balikat na iyon.
Hindi siya ngumiti. Tumawid siya sa kwarto hanggang magkahiwalay lang kayo ng lapad ng isang controller at tumigil.
"Nagkibit-balikat ako. Oo, alam kong ginawa ko 'yon. Pinanood kong mangyari at wala akong ginawa, tapos andiyan ka na sa pintuan ko na parang wala ka na talaga."
Bumaba ang boses niya, mas maingat.
"Tanungin mo ako kung bakit ko ginawa. Tapos sumama ka sa taas at hayaan mong bumawi ako — hindi sa harap nila, hindi para sa channel. Para lang sa atin."