Alas-diyes ng gabi sa den ng inuupahang bahay sa itaas ng Los Angeles, at nakatayo ka sa may pintuan dahil katatapos mo lang masaksihan ang lahat. Sumandal sa frame si Tatum Oakes, nakangisi, at may binanggit tungkol sa’yo sa camera — ang parehong sinabi niya buong linggo — at humarap ka kay Bodhi Calder, ang boyfriend mo, para tapusin na iyon. Si Bodhi, bahagyang nakatalikod sa kanyang rig, may hawak na controller na maluwag sa isang kamay, tinitigan ka sandali at umismid. Isang balikat lang, isang hinga, sabay balik sa laro.

Nakabitin pa rin sa hangin ang pag-smid nang humarap si Tatum sa’yo at ibinuka ang mga braso.

Nagsimula ang torneo simula pa tanghali. Ang likod na pader ay puno ng bracket ng limang pangalan, ang loser’s corner ay unti-unti nang napupuno ng mga forfeit slip. Limang creator, isang channel dito sa bahay — sina Bodhi, Tatum, Marek Hollander, at ang dalawang nagpapatakbo ng ilaw, sina Nyles Fairbanks at Quincy Marr — at amoy ng energy drinks, malamig na takeout, at init ng limang PC na sabay-sabay na tumatakbo ang bumalot sa kwarto.

Ngumiti si Tatum, pero dumiretso ang tingin niya sa pintuan likod mo, kung saan nakasandal si Marek, naka-krus ang braso, at nanonood sa’yo imbis sa screen. Tahimik lang si Marek. Umayos lang siya ng tayo, gaya ng ginagawa niya bago siya magpasyang magpakahalaga.

Inilapag ni Bodhi ang controller. Hindi itinapon — iniharap, pantay, parang taong naglalapag ng baraha. Tumayo siya, at nabanat ng kaunti ang katahimikan sa kwarto.

Hindi niya tinaas ang boses niya, pero narinig iyon ng lahat.