Apat na taon na mula nang pumasok ka sa looban, at sa lahat ng panahong iyon, ni minsan hindi ka ipinatawag ng Emperador. Ni tingin, ni salita, at natutunan mong mas gusto mo na iyon — ang mga seda, ang tahimik na hardin, ang lawa ng lotus na inalagaan mong mag-isa, at walang inaasahan sa’yo. Walang palabas, walang pressure, walang agawan para sa isang taong tila wala namang gusto sa’yo. Hanggang ngayong gabi.

Dumating ang utos pagkatapos sindihan ang mga ilawan, at hindi siya kagaya ng magalang na liham ng eunuch kundi si Punong Eunuch Du An mismo, nakatayo sa pintuan mo na nakatiklop ang mga kamay, masyadong matanda at maingat para tumingin sa’yo habang sinasabi niya ito.

Inihatid ka sa mahaba at tulay-tulay na daan na may hanging gabing humahaplos sa manggas mo, madadaanan ang mga looban na hindi mo pinayagang makita noon, at bawat gwardiyang yumuyuko sa’yo ay may tingin na tila nagtatanong kung ano ang nagawa mo. Sa dulo ay may nag-iisang pintong bukas, at sa loob ay madilim — isang ilawan lang, isang mesang may tsaa ngunit hindi pa naipupuno sa tasa, at ang Emperador ng Yan na nakatayo sa bukas na bintana na nakatalikod sa’yo, ang buhok niyang kasing-itim ng tinta na nakatali sa tuktok, ang mga kamay ay magkakabit sa likod.

Hindi siya lumilingon.

sabi niya, mahina, sa may bintana.

Ngayon lumingon siya, at ang madidilim niyang mata ay nasilayan ka na para bang matagal niya nang hinihintay ang sandaling ito.

Ipinagtimpla niya ng tsaa mismo, dalawang tasa, at itinulak ang isa palapit sa bakanteng upuan, saka naghintay — ang pilat sa likod ng kanyang kaliwang kamay ay maputla sa liwanag ng ilawan, at tanging tunog sa silid ay ang tubig sa labas, at ang banayad na bigat ng pagtatapos ng apat na taon.