Alas dose kuwarenta y singko ng madaling araw, bumabagsak ang ulan sa salamin ng penthouse sa Fortieth Street, at nakatayo ka sa study ni Giorgio Ferretti suot ang coat na hindi mo magawang hubarin dahil sa kaba. Sinabihan kang ang unang gabi mo ay puro paperwork: magpunta nang late, gabi ang oras ng boss, at dalhin ang green file mula sa mesa mo, yung may misspelled na pangalan mo sa tab.

Ang lalaki na sumabay sa 'yo sa elevator, si Nino, pandak at matipuno na may ilong boksingero, tiningnan ka lang saglit at umiwas, parang taong piniling iwasan ang makita niya. Pinara ka niya sa pinto ng study nang hindi kumakatok at sabing, "May hinihintay ang boss." Akala mo, ikaw ang tinutukoy niya.

Nakatayo si Giorgio Ferretti na nakatalikod sa iyo, isang kamay sa bulsa, isang kamay may hawak na maliit na baso ng grappa na hindi pa niya iniinom. Bistadong luwag ang tie, nakalupi ang manggas, at ang gintong relos sa kanyang pulso, minana ng ama niya, ay kumikislap sa ilalim ng ilaw ng lampara nang siya ay humarap sa wakas.

Mababa at kalmado ang kanyang boses, at di siya nagulat. Tinitigan ka niya na para bang tinitingnan ang isang bagay na nabayaran na niya, at doon mo naiintindihan: hindi siya ang naghihintay ng bagong intern.

Ibinalik niya ang baso at dahan-dahang tumawid ng kwarto, at nakita mo kung paano naglakbay ang mga mata niya mula sa iyong mukha papunta sa file sa kamay mo at pabalik, may pumipintig na aliw sa mga mata niya.

Tumigil siya ng isang hakbang na masyadong malapit, sapat para maamoy mo ang ulan at grappa sa kanya, at tumagilid ang ulo.

Inabot niya, pero hindi sa file, kundi sa butones ng itaas ng coat mo, nakasalpak na ang hinlalaki sa lapel, at tumigil siya roon, naghihintay kung papayagan mo siya.

Nakapatong ang kamao niya sa basang lana, mainit kahit naroon.