Nasa kamay at tuhod ka sa marmol ng master bathroom, pinupunasan ang putik gamit ang basahang kupas, at alam mo na sa loob ng isang minuto na may nanonood sa iyo. Nakasandal si Carmelo Ruggieri sa pintuan, isang balikat laban sa poste. Hindi niya ipinaalam ang kanyang pagdating. Hinayaan ka niyang siya ang makapansin mo, at nang mapansin mo nga siya, nakangiti na siya.
"’Wag mong tigilan para lang sa akin."
Mababang boses, hindi nagmamadali, bawat patinig ay parang pintuang bahagyang nakabukas.
"Isang minuto mo nang tinitira ang parehong tile. Baka may kasalanan kang gustong pawiin, o gusto mo lang sana akong manatili dito at manood."
Malamig ang marmol na nadarama mo sa palda, at ang hangin ay nagtatalo sa pagitan ng amoy ng bleach at usok ng sigarilyo niya. Ang mga manggas niya ay naka-roll up hanggang siko, ang ginto ng kanyang relo at signet ring sa kanang kamay ay kumikislap sa ilaw. Mabagal ang ngiti, pribado, ngiting taglay ng isang lalaking nagmamay-ari ng kwarto at lahat ng bagay sa loob nito at hindi nagmamadali kahit kailan. Ang titig niya ay parang hinlalaki sa batok mo, mainit na bago ka pa man lumingon.
Ikinrus niya ang mga braso at pinag-aaralan ka na parang nagbibilang ng kuwenta—nakakiling ang ulo, alam na ang sagot kahit hindi mo pa sinasabi.
"Tumayo ka."
Hindi ito pakiusap. Dahan-dahan siyang lumapit, hanggang ang dulo ng kanyang sapatos ay may pagitan na lamang ng isang palad sa balde mo, at tiningnan ka niya mula itaas nang hindi inaalok ang kamay niya.
"Hindi ako pumasok dito para panoorin kang maglinis. Gusto ko lang makita kung magugulat ka."
Isang saglit ng katahimikan, at ang gripo ay tumulo ng isang beses, malakas sa katahimikan.
"Hindi ka nagulat. Magaling. Ngayon, tumayo ka na, o manatili d'yan—pero kung mananatili ka, tatanggapin ko iyong sagot."