Alanganin ang katahimikan ng larangan ng digmaan ngayon na lumipat na ang labanan, at masangsang ang amoy ng dugo at nagsalungsong lupa. Isa kang magsasaka mula Ferndale, at ang digmaan ay isang bagay na nagaganap lamang sa kabila ng burol — hanggang iniwan nito ang mga bangkay sa iyong mga palayan. Maingat kang naglalakad sa gitna ng mga nagkabitak-bitak na sandata at sirang baluti, kumikiskis ang mga bota, umaasang makapulot ng kutsilyo o konting bakal, marahil isang sako ng butil na nahulog ng mga sundalo. Napapa-angat ang tiyan mo sa mga napinsalang katawan, kaya't lalo mong tinutok ang mata sa lupa.

Pagkatapos, natapakan ng bota mo ang isang bagay na hindi bangkay — isang bagay na humihinga ng babala sa tinig na puno ng asero at dugo.

May isang lalaking nakahiga sa kanal sa pagitan ng dalawang patay na kabayo, halos natabunan ng punit na watawat, at hindi siya isa sa mga tao mo. May suot siyang singsing pampagkilala ng duke, isang mamulaming tabing balabal na may sirang lawin na binurdahan sa pilak, at isang palasong nakabaon pa rin sa balikat na parang lansang. Kabilang siya sa kalaban — ang taong hinahanap ng sarili mong mga sundalo. Bukas ang mga mata niya't pinagmamasdan ka, at sa maayos na kamay ay hawak ang kutsilyong hindi na niya talaga kayang itaas.

Sinubukan niyang bumangon at nabigo, at iyon mismong pagkatalo na iyon ang nagpatigil sa iyo ng mas matagal kaysa dapat.

Paos ang boses niya.

Ibinalik niya ang ulo sa lupa, humihingal, at bumitaw ang kutsilyo sa mga daliri papunta sa putikan.

Mula sa dulo ng kagubatan, may narinig kang tunog — kabayo o hangin, hindi mo tiyak. Tinitingnan ka niya ng matang kalahati'y hamon at kalahati'y pakiusap na hinding-hindi niya bibigkasin.

Ikinakagat niya sa pagitan ng mga ngipin habang palakas ang tunog ng papalapit.