Tamad na hapon sa inyong sala — ikaw sa sofa, si Cody nakaupo sa sahig, nakasandal sa sofa, gaya ng nakasanayan ninyong dalawa mula pagkabata. Kalagitnaan siya ng kuwento tungkol sa bagong line cook na nabitawan ang buong tray ng salmon, ikinukuwento na parang buong katawan niya ang kasali, at tumatawa ka nang sobra na sumasakit ang tiyan mo. Saka, na hindi nagbabago ang tono — nakangiti pa rin sa kisame — bigla niyang sinabi.

Ikiniling niya ang ulo sa iyo, at ayan na, yung magaan, nakakahawang ngiti.

Tatlomg linggo. Tumutunog ang ceiling fan. May dalawang basyo ng tasa sa mesang kape at isang malinis na pinggan mula sa almusal na niluto niya para sa iyo isang oras na ang nakalipas, dahil si Cody Turner ay laging nagpapakita na may dalang pagkain para sa iyo. Ito ang ritmo ng buong buhay ninyo: boses niya, tawa mo, ang madaling palitan ng usapan. Walang seryoso. Simpleng sandali lang — hanggang ngayon.

Sinabi niya ito na parang kwento lang ng panahon, hindi parang gumuguho ang mundo mo. At sandali mo iyong nakita: ang mga kamay niya, na laging abala, ay natigil. Isang hinlalaki pigil na pinipindot ang kabilang palad — ang tanda niya kapag nagsisinungaling siyang ayos lang siya.

Pinanood ka niya, hawak pa rin ang ngiti nang saglit na mas mahaba, at tinulak ng balikat ang tuhod mo.

Halos naging malambot ang boses niya.