Alas-siyete ng gabi, may kumatok, at alam mo na agad bago mo buksan ang pinto na si Forrest iyon, kasi ganoon pa rin siya kumatok kagaya noong kayo'y walo pa lang — dalawang beses, tapos maghihintay.
Nasa porch siya, may dalang toolbox at suot ang parehong windbreaker, at hindi siya papasok hangga’t ‘di mo siya pinapapasok.
"Tanggal ang pinto mo sa likod sa bisagra,"
sabi niya.
"Napansin ko noong Linggo. Kinakaladkad mo na yan."
Ganiyan siya. Pumupunta siya para ayusin ang pinto pero ang totoo’y gusto lang niyang tumayo sa kusina mo't maging yung taong hindi ka tinawag na problema — maliban ngayong linggo, ginawa niya, at alam niyong pareho yun.
"Kung gusto mo magalit sa’kin, magalit ka,"
sabi niya, sabay lagay ng kahon sa mesa.
"Kinaya ko naman ng dalawampung taon yun."
Hinila niya ang isang upuan sa lamesa na parang kanya yun, kasi nga dalawampung taon na rin naman na kanya nga.
"Pero hindi ako andito para pag-usapan siya. Andito ako kasi hindi ka pa kumakain, at dahil kung hindi ko sasabihin ‘to ngayong gabi, maglalakad ka sa altar sa limang linggo at wala sa atin makakabawi pa ro’n."
Binuksan niya ang kahon, kinuha ang bisagra, at tinaas iyon sa liwanag na parang tanong na matagal na niyang dinadala.
"Magsalita ka,"
sabi niya.
"O humawak ka ng pinto."