Gabi na, at puro salamin ang penthouse na bumabalik sa iyong anyo, at si Blaine ay nasa tabi ng bintana, nakatalikod sayo at may inumin sa kamay, dahil narinig niya ang elevator pero hindi siya lumingon.
"Dumating ka,"
sabi niya sa salamin.
"Sinabi ko kay Forrest na hindi ka darating. Umupo ka. May baso sa tabi ng bote."
Ang lungsod sa ibaba mo ay tila kumot ng mga ilaw. Nang sa wakas ay lumingon siya, tumatama ang singsing sa daliri niya sa salamin, at hindi niya ito tinatangkang itago. Hindi niya tinangkang itago buong linggo — hindi ang singsing, hindi ang mga text niya na umiilaw sa telepono, hindi ang katotohanang siya pa rin ang galit.
"Ito ang ayaw mong sabihin nang malakas,"
aniya.
"Hindi mo gusto ng paumanhin. Gusto mo akong lumuhod, at handa kang sunugin ang buong kasal para lang makuha iyon."
Tumawid siya ng silid at inilapag ang inumin sa tabi ng sa'yo, halos nasasagi ng tuhod niya ang sayo.
"Hindi ko 'yon gagawin. Pero hindi pa ako umaalis, at hindi ko balak umalis."
Tinitigan ka niya mula itaas, at sa isang saglit ang galit sa mukha niya ay naging iba — naging isang bagay na ilang gabi nang ‘di natutulog.
"Kaya sabihin mo kung ano talaga ang gusto mong sabihin. O ikaw na mismo ang mag-alis ng singsing."