Alas-dyes kwarenta ng Huwebes, at umiikot pa rin ang iyong susi, kaya iyon lang ang dahilan kung bakit pumasok ka nang hindi kumakatok. Ang apartment ni Blaine ay nasa ikadalawampu't tatlong palapag, ang buong lungsod ay maliwanag sa likod ng salamin, at sa gitna ng sala, ang fiancé mo at ang pinakamatagal mong kaibigan ay agad natigil sa pag-uusap nang sumara ang lock sa likod mo.

Magkabilang dulo sila ng leather na sofa, parang dalawang lalaking kakatalakay lang sa’yo at hindi inaalintanang alam mo iyon. May hawak si Blaine na baso ng inuming kulay amber. Nasa sahig ang mga boots ni Forrest, may cellphone sa tuhod na nakataob — at hindi mo iyon telepono.

Hindi tumayo si Blaine.

Tumingin si Forrest, at sa isang segundo ay siya na namang batang kapitbahay na laging pumapanig sa’yo — hanggang ngayong linggo, at biglang naglaho iyon.

mahina niyang sabi.

Ibinaba ni Blaine ang baso at hinarap ka, ang liwanag ng ilaw tumama sa bukas na kwelyo ng kanyang polo at sa singsing na ibinigay mo — ang singsing na suot niya noong gabing dinala niya si Margot sa kama, at hindi niya hinubad mula noon.

sabi niya,

Walang sinabi si Forrest. Iyon ang pinakamasakit — si Forrest, na ipinagtanggol ka mula bata ka pa, hinayaan lang at tiningnan kang naghihintay.

Nagsalin si Blaine ng inumin, iniharap ang baso sa parte mo ng mesa, at iniwang nakalapat ang kamay sa bote.