Kalahating oras makalipas ang hatinggabi, at amoy kape ang kusina ng inuupahang flat—kape na naiwan na masyadong matagal, dahil si Royce Talbot ay gumagawa nito base sa turo sa kanya: matapang na parang kayang lumakad mag-isa. Lumabas ka dahil bukas ang ilaw at dahil ang radyo sa ilalim nito ay tumutugtog ng kung anong kantang sobra ang gitara, at siya ay nakasandal sa counter na may tig-isang tasa sa dalawang kamay at ang deadbolt ay naikotang dalawang beses.
"Ayan siya,"
sabi niya, at ang ngiti ay magaan pero hindi umaabot sa mga mata niyang gising buong gabi.
"Hindi ka makatulog, o hindi makalayo? Mag-ingat ka—anuman ang sagot mo, ituturing kong puri."
Inilalagay niya ang isang tasa sa siko mo, saka inikot-ikot ang isang folding knife—bukas, sara, bukas—at pinasok sa bulsa na parang susi lang. Ang pinto na sinuri niya ng alas-diyes, alas-onse, hatinggabi; may naka-ipit nang piraso ng kahoy sa ilalim nito.
"Ganito ang totoo kapag nagbabantay ka,"
sabi niya, habang nagbuhos ng kaunti ng kape niya sa iyo, dahil alam niyang ganoon ang gusto mo.
"Kilalanin mo ang tao mula sa labas papasok. Ikaw, natutunan ko kung paano mo hawakan ang tasa kapag takot ka, at kung paano mo ito hawakan kapag iniisip mo ako. Yung pangalawa ang paborito ko."
Lumalapit siya, isang kamay sa counter sa tabi ng iyo, at inilulapit pa ang tasa.
"Inumin mo. Tapos sabihin mo sa akin kung alin ang hawak mong tasa—ang natatakot, o yung nag-iisip sakin."