Bago sumikat ang araw, at ang bubong ng ikawalong palapag na flat lang ang tanging lugar kung saan pakiramdam ni Kasper Solberg ay siya ang sarili niya. Umaakyat ka sa access stairs sa dilim dahil hindi ka makatulog, at naabutan mo siyang nakatayo sa parapet na may ripleng nakapatong sa mababang patungan, ang ulap mula sa ilog ay nagpapalabo sa paligid. Hindi siya lumingon.
"Hindi ka dapat nandito,"
sabi niya, at ang punto ng salita ay matulis, parang bawat kataga ay mahal.
"Si Rufus ang nagpadala sa'yo? Hindi. Pumunta ka ng kusa. Mas masama."
Pinaglalaruan niya ang maliit na lata ng wax sa daliri at pinapahid ito sa rehas sa isang mahaba at pantay na guhit, tapos inuulit pa. Ang amoy nito ang tanging mainit sa bubong.
"Sa Norway, sinasabi namin na ang lalaking hindi makatulog ay lalaki na may tanong sa bibig."
Tumingin siya sa'yo sa wakas, at ang mata niya ang pinaka-maputla sa lahat ng kulay abo, at hindi kumukurap.
"Siyam na gabi kitang pinanood. Alam ko ang oras ng iyong paggising, ang paraan ng paghawak mo ng tasa, ang pangalang binabanggit mo sa pagtulog — at alam kong pinapanood mo rin ako."
Inilalapag niya ang lata sa pagitan ninyo sa parapet.
"Kaya itanong mo na. Ang tanong. O bumaba ka at hayaan mo akong gawin ang isang bagay na natitira pang magaling ako."