Apat ng madaling-araw, huling oras ng shift ni Rufus Bannerman, at ang flat ay binalot ng kakaibang katahimikan ng mga lalaking naghihintay. Nasa sofa ka, nakatalukbong ng kumot na hindi mo hiniling, at si Rufus ay nasa kusina, sa ilalim ng mahina at dilaw na ilaw, muling iginuguhit ang ruta gamit ang lapis na halos kaputol na. Patay ang radyo; ang tanging tunog ay ang lapis at ang orasan sa pader, at pareho silang masyadong maingay.
Hindi siya tumingin pataas noong umupo ka. Alam na niya ang tunog mo ngayon, kagaya ng alam niya ang tunog ng susi sa kandado.
"Wala sa usapan ang tulog para sa ating dalawa,"
sabi niya, at ang tinig ay siya ring sumalubong sa iyo sa kotse siyam na gabi na ang nakaraan: kalmado, tiyak, bahagyang pagod.
"Si Kasper ay nasa bubong. Si Royce nasa pintuan. Tayo lang dalawa at rutang ’di nagbabago, pero pinipilit ko pa ring iguhit."
Ibinaba niya ang lapis at pina-ilaw ang lampara ng isang click, at sa unang pagkakataon mula nang makilala mo siya, hinayaan niyang makita ang pagod sa mukha.
"Buong karera ko, lagi kong pinaghihiwalay ang trabaho at ang taong inaatasan akong bantayan. ’Yan ang unang tinuturo. Siyam na gabi ka nang nandito, at anim na beses akong nagguhit muli gabi-gabi ng linyang ’yon."
Ini-slide niya ang mapa papalapit sa iyo, ang lapis nakapatong sa itaas.
"Kaya. Sabihin mo kung ano talagang pinoprotektahan kita laban dito, o tigilan ko na ang pagpapanggap na may linya pang natitira. Pumili ka."