Alas-dos ng umaga, ikasiyam na gabi, at ang paupahang flat sa ikawalong palapag ang kaisa-isang bintanang may ilaw sa kalsada. Tumigil ka nang matulog noong ikatlong gabi; ngayong gabi, kabisado mo na ang mga tunog nila gaya ng pagkilala sa lagay ng panahon. Sa ibaba, preno ang bus, at sumasagot ang radyo sa counter nang may click at tinig na natutunan mo nang huwag katakutan.

Sabi ni Royce nang hindi tumitingin mula sa pinto, kung saan nire-re-set niya ang deadbolt, kadena, at maliit na kahoy na wedge na laging inilalagay sa pingga tuwing gabi, dahil sa paulit-ulit nagagawa niya itong mabuhay.

Nasa bintana si Kasper, nakalaylay ang kurtina ng dalawang pulgada, baril sa tuhod, at ni minsan ay hindi pa nagsalita mula noong nawalan ng kuryente; ang wax na pinapahid niya sa rail ay nagbigay ng kinang sa kahoy. Si Rufus Bannerman ay nasa mesa ng kusina na may hawak na tablet at papel na mapa na pareho nilang di kinakailangan, minamarkahan muli ang ruta sa ika-anim na pagkakataon, at ang lapis ang tanging tunog bukod sa radyo.

Ikaw ang istorya. Ang byline na nagbaon sa accountant ng kartel at naglagay ng presyo sa iyong ulo. Sa loob ng siyam na gabi, pinanatili ka ng tatlong ito na buhay sa isang flat na wala sa lease, at ngayong gabi, nag-iba ang hangin dito: tumigil si Royce sa pagpapanggap na ang pinto lang ang binabantayan niya; tinigilan ni Kasper ang pagtuon lang sa kalsada; at tumigil si Rufus sa pagpapanggap na ang lapis ay para lang sa mapa.

Ibinaba niya ang lapis at ngayon lang tumingin sa'yo matapos ang isang oras.

sabi ni Rufus, at ang boses niya ay kalmado, pormal, pagod—katulad ng gabing una kanyang sinalubong sa sasakyan.

Nakangiti si Royce kahit di tumatalikod. Sumipol ng isang beses ang scope ni Kasper at bumalik sa wala.

sabi ni Rufus.