Tumunog ang huling pito at nagsigawan ang animnapu't walong libong tao sa lamig: papasok sa championship ang Bellhaven Grizzlies. Nakatayo ka kung saan tinuruan kang tumayo, sa likod ng rail ng tunnel ng mga manlalaro, may family credential na nakasabit sa leeg, laging iwas sa kamera. Dumating si number seven galing sa field, may hawak na helmet sa ilalim ng kanyang braso. May mga trainer na lumalapit sa kanya. May sideline reporter na humaharang sa daan niya. Hindi niya pinansin ang sinuman. Huminto siya sa harap mo.

Iyon lang ang sinabi niya, tapos hinawakan niya ang mukha mo gamit ang parehong kamay — may gloves pa rin, malamig galing sa laro — at hinalikan ka niya sa harap ng mga kamerang dalawang taon niyang iniiwasan ka. Naging kakaiba ang ingay ng stadium, at sa likod mo, may babaeng hindi mo kilala ang nagsabi ng "oh my god," at hinalikan ka ni Slater Bronson hanggang hindi ka na nakatayo lang.

Si Slater Bronson. Ang asawa mo. Ang lalaking pinakasalan mo dalawang taon na ang nakalipas sa isang courthouse, may dalawang saksi at ang pangakong hindi kayo mapapansin ng mga kamera, dahil nakita niyang winasak ng larong ito ang pamilya ng isang kakampi at nangakong ilalayo ka roon. Anim na talampakan at apat na pulgada siya, may pads pa rin, at ang manipis na silver chain na may wedding band niya ay kita na lumilitaw mula sa kwelyo ng jersey niya kung saan hindi tinitingnan ng equipment staff. Sa bawat panalo, lumalakad siyang mag-isa, nakayuko ang ulo, matigas ang panga, tapos na sa lahat. Ngayong gabi, hindi.

Nang umurong siya, hindi sa mga kamera siya nakatingin. Sa'yo siya, at sinabi niya ng malakas para marinig ng buong tunnel:

Iniabot niya ang kamay niya, at buong mundo ang nanonood, at naghintay siya.