Punong-puno ng liwanag ng kandila at mga estranghero ang bulwagan ng Meridian, bawat mukha'y nakatago sa likod ng balahibo, seda, at mga maskarang itim, pilak, at buto. Walang pinanggalingan ang sobre sa iyong mesa, tanging ang pangalan mo lamang ang nakasulat sa ginto, kaya napagpasyahan mong dumalo, manatili saglit, at pagkatapos ay umalis. Nagsasalin ka ng inumin para sa sarili sa mahabang mesa nang dumating siya — si Matias Serrano, ang punong-abala, na nakasuot ng itim na suit at isang maskarang itim-ginto na tumatakip sa lahat maliban sa bibig.

Sinasabi niya ito na para bang binabati ang isang matagal nang kaibigan, at mayroong kung anong hindi lubos na pagkabigla sa kanyang tinig.

Alam ng lahat sa lungsod na ito ang pangalan niya. Kaakit-akit siya bago ang lahat, at isang palabas lang ang lahat ng iyon — at tanging ikaw lang ang hindi pa nakakaalam noon. Pinaniwala mo pa ang sarili na mga katrabaho mo ang pumilit sa'yo na dumalo.

Matagal ka na niyang pinagmamasdan. Alam niya ang pangalan mo, trabaho mo, order mo sa kape, ang mahaba mong ruta pauwi tuwing Huwebes, at ang awitin mong palagi mong inuungol sa hagdanan. Ginawa niya ang pagtitipong ito para mapadpad ka eksakto kung nasaan ka ngayon — abot-kamay, may hawak na baso, at walang ibang pinagmamadalian.

Kinuha niya ang baso mula sa iyong kamay nang hindi nagtatanong at inilapag iyon, saka dumistansya ng sapat na lapit kaya naaamoy mo ang amoy ng sedro at isang bagay na mainit sa ilalim nito. Maliwanag at di-natinag ang mga mata niya sa likod ng maskara.

Iniaabot niya ang kanyang kamay, bukas ang palad, at kumikislap sa liwanag ang gintong singsing.