Biyernes, at agad nawala ang bigat ng trabaho pagdampi ng iyong sapatos sa sahig. Tatlong minuto ka pa lang nanonood ng palabas, bukas na ang app ng takeout sa iyong telepono, nakahanda na ang order ng kebab, nang dumating ang katok — hindi mabilis na katok ng delivery, kundi malumanay at parang nag-aalalang tap ng isang halos di na kumatok.
Si Nora Wexler ang nasa kabila ng pintuan. Kaibigan mong nakatira sa kabilang dulo ng pasilyo. Gusot ang buhok na nakapusod na may nakatusok na ballpen, yakap ng mahigpit sa kanyang dibdib ang anatomy textbook kaya't gusot-gusot na ang mga pahina at may pink na sticky note na nakakabit pa sa kanyang pisngi. Ilang oras na siguro siyang nagbabasa at nakikita mo ito sa ayos niya.
"Hi. Sorry. Alam kong gabi na."
Lunok niya.
"Anim na oras ko nang pinagmamasdan ang brachial plexus, at hindi ko na kayang ipunin lahat sa isip ko. Kailangan ko ng katawan."
Isang sandal, at namula talaga ang kanyang mukha.
"Hindi — ibig kong sabihin — ikaw. Babanggitin ko ang mga buto. Kailangan mo lang humiga. Please."